سرور DNS شخصی: اصل عملکرد، مزایا و روش های راه اندازی

هر بار که یک وب سایت را باز می کنید، فرآیند مربوط به سیستم نام دامنه (DNS) در پس زمینه اجرا می شود. مسئول تبدیل نام دامنه قابل خواندن توسط انسان به یک آدرس IP دیجیتالی است که ماشین ها می توانند آن را درک کنند. به عنوان یک قاعده، این روند بدون توجه و بدون شکست اتفاق می افتد. با این حال، یک نکته مهم وجود دارد: DNS استاندارد می تواند اطلاعات مربوط به سایت هایی را که بازدید می کنید به ناظران خارجی نشان دهد. برای حفظ ناشناس بودن در شبکه و محافظت از جزئیات فعالیت اینترنتی خود، ارزش توجه به استفاده از عملکرد “DNS خصوصی” را دارد. اما دقیقاً چه مزیتی از نظر حریم خصوصی دارد؟ و چگونه می توان آن را به درستی در دستگاه های مختلف فعال کرد؟

در این مقاله به طور مفصل بررسی خواهیم کرد که چگونه DNS خصوصی به تقویت امنیت دیجیتال شما کمک می کند و گام به گام نحوه تنظیم آن را برای امن ترین گشت و گذار در اینترنت توضیح خواهیم داد.

سرور DNS شخصی چیست؟

سرور DNS شخصی (یا خصوصی) راه حلی است که شما خودتان تنظیم و کنترل می کنید، برخلاف سرورهای DNS معمولی که به طور خودکار توسط ارائه دهنده خدمات اینترنت (ISP) شما ارائه می شوند. به طور معمول، مگر اینکه تغییری در تنظیمات DNS خود ایجاد کرده باشید، شبکه خانگی شما به طور پیش فرض از سرورهای DNS ISP شما استفاده می کند. و هنگامی که به شبکه‌های Wi-Fi شرکتی یا عمومی متصل می‌شوید، درخواست‌های DNS شما توسط زیرساخت آن شبکه‌ها رسیدگی می‌شود. با این حال، ایجاد سرور DNS خود مزایای قابل توجهی را فراهم می کند. نه تنها تمام درخواست های DNS را رمزگذاری می کند، بلکه سطح ناشناس بودن را در اینترنت به میزان قابل توجهی افزایش می دهد. در نتیجه، نه ISP شما و نه ناظران خارجی قادر به ردیابی وب سایت هایی که بازدید می کنید نخواهند بود.

با این حال، شایان ذکر است که ناشناس بودن کامل تنها از طریق محافظت از DNS امکان پذیر نیست. حتی با یک سرور خصوصی، داده‌های خاصی در مورد فعالیت‌های شما می‌تواند از آدرس‌های IP که اتصالات با آنها برقرار است، به‌دست آورد. بنابراین، برای مطمئن ترین امنیت دیجیتال، توصیه می شود از یک DNS شخصی در ترکیب با یک سرویس VPN استفاده کنید – این محافظت جامع در برابر ردیابی و نشت داده ها را فراهم می کند.

این فرآیند به این صورت پیش می‌رود: کاربر یک URL وب‌سایت را در نوار آدرس مرورگر خود تایپ می‌کند، که رایانه را تحریک می‌کند تا درخواست DNS را به سرور DNS ارسال کند تا آدرس IP مربوطه را جستجو کند. این سرورهای DNS با ترجمه نام های دامنه کاربر پسند به آدرس های IP قابل خواندن توسط ماشین، نقش مهمی ایفا می کنند. به عنوان مثال، سایت محبوب NordVPN از نام دامنه nordvpn.com استفاده می کند که به آدرس IP عددی 104.19.159.190 پیوند می دهد.

به طور معمول، عمل ارسال درخواست های DNS به سرورهای DNS رمزگذاری نشده است و آنها را آسیب پذیر می کند. این عدم رمزگذاری به این معنی است که یک ارائه دهنده خدمات اینترنتی یا هر جستجوی اطلاعات کنجکاو می تواند به راحتی این درخواست ها را رهگیری کند و ببیند کاربران از کدام وب سایت ها بازدید می کنند. چنین شفافیتی می تواند برای کسانی که به حریم خصوصی خود اهمیت می دهند نگران کننده باشد. در مقابل، استفاده از یک سرور DNS شخصی یک لایه امنیتی اضافی را فراهم می کند. این سرور درخواست‌ها را رمزگذاری می‌کند، یک مسیر امن ایجاد می‌کند که به طور موثر این اطلاعات حساس را از چشمان کنجکاو پنهان می‌کند و تجربه مرور خصوصی‌تری را تضمین می‌کند.

سرور DNS خودتان چگونه کار می کند؟

وقتی صحبت از حریم خصوصی آنلاین به میان می آید، یک سرور DNS شخصی یک بازیکن کلیدی در محافظت از ردپای دیجیتال ما است. این فقط درخواست های DNS را پردازش نمی کند – این کار را از طریق یک تونل رمزگذاری شده انجام می دهد و امنیت را تا حد زیادی افزایش می دهد. بیایید با استفاده از یک مثال عینی به نحوه کار این کار نگاهی بیندازیم – تلاش برای باز کردن وب سایت 1xVPN.

1. همه چیز با وارد کردن دامنه – 1x-vpn.com – در نوار آدرس مرورگر شروع می شود و می خواهد به سایت برود.
2. سیستم عامل یک درخواست DNS را آغاز می کند – “آدرس IP برای این دامنه چیست؟”
3. اینجاست که یک سرور DNS شخصی وارد عمل می شود. به جای ارسال مستقیم درخواست از طریق ترافیک معمولی اینترنت، آن را در یک تونل رمزگذاری شده (مانند DNS از طریق HTTPS یا DNS از طریق TLS) قرار می دهد. این بدان معنی است که هیچ کس، از جمله ISP شما، نمی تواند از سایت هایی که بازدید می کنید جاسوسی کند.
4. درخواست رمزگذاری شده به یک سرور DNS ارسال می‌شود – این می‌تواند سرور خودتان یا یک ارائه‌دهنده شخص ثالث قابل اعتماد، مانند Cloudflare یا Google DNS باشد.
5. حل‌کننده آدرس IP مرتبط با 1x-vpn.com را شناسایی می‌کند و یک پاسخ ایجاد می‌کند.
6. پاسخ DNS نیز از طریق یک کانال امن به رایانه شما منتقل می شود. بنابراین، هم درخواست و هم پاسخ برای افراد خارجی قابل مشاهده نیست.
7. سیستم عامل آدرس IP دریافتی را به مرورگر ارسال می کند که برای برقراری ارتباط آماده می شود.
8. مرورگر یک درخواست HTTP(S) را به IP دریافتی ارسال می کند و تعامل مستقیم با سرور 1xVPN آغاز می شود.
9. سرور با انتقال HTML، تصاویر، اسکریپت ها – تمام محتوای لازم پاسخ می دهد.
10. مرورگر داده های دریافتی را جمع آوری می کند و یک صفحه کامل را بر روی صفحه نمایش کاربر نمایش می دهد.

هنگامی که شروع به استفاده از یک سرور DNS خصوصی از یک ارائه دهنده خدمات اینترنتی می کنید، همچنان می تواند درخواست ها و پاسخ های شبکه را ارسال کند، زیرا در معماری سرویس آن تعبیه شده است. با این حال، با رمزگذاری درخواست‌های DNS، ارائه‌دهنده توانایی ردیابی نام‌های دامنه خاصی را که کاربر به آنها دسترسی دارد از دست می‌دهد.

همچنان می‌تواند به این واقعیت نگاه کند که دستگاه به سرور DNS متصل است و درخواست‌ها را به آدرس‌های IP ثبت کند، دیگر نمی‌تواند تعیین کند که کدام سایت‌ها یا دامنه‌ها باز شده‌اند. این رمزگذاری حفاظت از اطلاعات شخصی را تا حد زیادی افزایش می دهد و ویژگی های رفتاری کاربر را در سطح سیستم نام دامنه پنهان می کند. این رویکرد از سطح بالاتری از ناشناس بودن دیجیتال محافظت می کند و امکان نظارت را کاهش می دهد و به شما این امکان را می دهد که آزادانه و بدون نگرانی های غیر ضروری در مورد حفظ حریم خصوصی در شرایط دنیای دیجیتال در حال پیشرفت، از اینترنت استفاده کنید.

گزینه هایی برای استفاده از سرور DNS شخصی

یک سرور DNS خصوصی به ویژه برای دستگاه های تلفن همراه مفید است، به خصوص اگر اغلب در طول روز بین شبکه های مختلف سوئیچ می کنید. برای اطمینان از یک لایه اضافی از امنیت و حریم خصوصی، به شدت توصیه می‌شود که حالت «Private DNS» را در دستگاه‌های خانه هوشمند نیز پیکربندی کنید، که می‌تواند تجربه کلی آنلاین شما را تا حد زیادی بهبود بخشد.

1. DNS خصوصی در دستگاه‌های تلفن همراه: وقتی حالت «DNS خصوصی» را فعال می‌کنید، دستگاه تلفن همراه شما درخواست‌های DNS را رمزگذاری می‌کند، چه در حال استفاده از داده تلفن همراه یا اتصال به شبکه‌های Wi-Fi عمومی باشید. این بدان معنی است که در هر دو حالت، فعالیت های آنلاین شما محرمانه باقی می ماند و از چشمان کنجکاو محافظت می شود. برای مثال، راه‌اندازی یک DNS شخصی در دستگاه‌های اندرویدی ساده است و می‌تواند امنیت مرورگر شما را به میزان قابل توجهی افزایش دهد و تجربه مرور اینترنت شما را ایمن‌تر و خصوصی‌تر کند.
2. دستگاه های مدرن اینترنت اشیا (IoT) به طور فعال با سرورهای خارجی از طریق پرس و جوهای DNS تعامل دارند. پیاده سازی سرور DNS خود می تواند امنیت دستگاه های هوشمند مانند دوربین های ویدئویی، بلندگوهای چند رسانه ای و سیستم های کنترل آب و هوا را به میزان قابل توجهی افزایش دهد. این راه حل خطرات مرتبط با حملات DNS و سایر تهدیدات دیجیتال را به حداقل می رساند و سطح بالاتری از حریم خصوصی و امنیت را برای کاربر فراهم می کند.
3. بسیاری از پلتفرم های بازاریابی و تجزیه و تحلیل از پرس و جوهای DNS برای ردیابی فعالیت آنلاین و ایجاد پروفایل های رفتاری کاربر استفاده می کنند. با رمزگذاری این کوئری ها و هدایت مجدد آنها از طریق یک سرور DNS خصوصی، می توانید از نشت اطلاعات شخصی جلوگیری کنید. این رویکرد به طور قابل توجهی جمع آوری اطلاعات در مورد اقدامات در اینترنت را پیچیده می کند، تهاجمی تبلیغات هدفمند را کاهش می دهد و تعامل با خدمات آنلاین را خصوصی تر و راحت تر می کند.

در کنار استفاده از یک DNS خصوصی، مفید است که گاهی اوقات سرورهای DNS خود را برای عملکرد بهتر تغییر دهید. شما به راحتی می توانید این کار را در تنظیمات شبکه دستگاه خود انجام دهید. سرورهای مختلف DNS می توانند به طور قابل توجهی سرعت وب سایت، حریم خصوصی و عملکرد کلی مرور را بهبود بخشند. با این حال، یک سرور DNS خصوصی امنیت و حفاظت بسیار قوی تری را برای داده های شما فراهم می کند. در ادامه توضیح خواهیم داد که چرا این مهم است.

مزایای استفاده از سرور DNS شخصی

استفاده از DNS خصوصی یکی از موثرترین راه‌ها برای جلوگیری از حملات فیشینگ و پنهان کردن فعالیت آنلاین شما از نظارت شخص ثالث است.

حفاظت از حریم خصوصی پیشرفته

مزیت اصلی جابجایی به سرور DNS خصوصی، محافظت قابل اعتماد از اطلاعات شخصی است. فعال کردن این ویژگی در دستگاه شما به این معنی است که ارائه دهندگان دسترسی به اینترنت و همچنین اشخاص ثالث دیگر نمی توانند سایت هایی را که بازدید می کنید ردیابی کنند. تمام درخواست‌های DNS به صورت رمزگذاری شده ارسال می‌شوند، که احتمال درز اطلاعات شخصی و ردیابی فعالیت‌های آنلاین شما را به حداقل می‌رساند.

مسدود کردن جعل DNS

علاوه بر حفظ حریم خصوصی، یک DNS خصوصی به طور موثر در برابر حملات جعل DNS محافظت می کند – روشی که در آن مهاجمان کاربران را به سایت های جعلی هدایت می کنند. به لطف رمزگذاری، تداخل با ترافیک DNS عملاً غیرممکن می شود: هکرها دسترسی به مکانیسم جعل آدرس ها را از دست می دهند و شما – تضمین اضافی امنیت.

فعال کردن DNS خصوصی نه تنها امنیت دیجیتال شما را بهبود می بخشد، بلکه باعث می شود وب گردی شما ایمن تر و آرامش بخش تر شود. با محافظت از داده‌های شخصی و مسدود کردن تهدیدات سایبری، اطمینان حاصل می‌کنید که تجربه آنلاین شما واقعاً تحت کنترل شماست – و فقط مال شما.

ردیابی محدود

بسیاری از ISP ها به طور مرتب درخواست های DNS مشتریان خود را تجزیه و تحلیل می کنند تا فعالیت های آنلاین آنها را ردیابی کنند و پرونده های دیجیتالی دقیق ایجاد کنند. استفاده از یک سرور DNS خصوصی به مختل کردن این مکانیسم نظارت کمک می کند، زیرا درخواست های خروجی را پنهان می کند و دسترسی ISP ها به اطلاعات مربوط به رفتار کاربر را محدود می کند. این امر میزان تبلیغات شخصی‌سازی شده را کاهش می‌دهد و تأثیر الگوریتم‌هایی را کاهش می‌دهد که محتوا را با عادات و علایق کاربر هنگام گشت و گذار در وب تنظیم می‌کنند.

انواع معماری سرور DNS خصوصی

معماری سرور DNS شخصی رویکردهای مختلفی را برای استقرار و مدیریت آنها پوشش می دهد. رایج‌ترین مدل‌ها شامل راه‌حل‌های داخلی، ابری، هیبریدی و کاملاً ایزوله هستند.

سرور DNS داخلی در یک سازمان

یک سرور DNS شخصی محلی در زیرساخت شرکت مستقر شده و کاملاً تحت کنترل آن است. برخلاف ارائه دهندگان ابری یا خارجی، در این مورد همه درخواست ها منحصراً در شبکه شرکت پردازش می شوند. این رویکرد به طور قابل توجهی خطرات تداخل شخص ثالث و نشت داده ها را کاهش می دهد. سازمان کنترل کاملی بر فرآیندهای حل نام دامنه به دست می آورد و می تواند دسترسی به منابع را به صورت انعطاف پذیر مدیریت کند. یک مزیت اضافی از یک سرور محلی افزایش سطح امنیت، سرعت پاسخگویی و ثبات کلی سیستم است، به خصوص اگر پیکربندی با نیازهای تجاری خاص تطبیق داده شود.

Cloud Private DNS Server

سرورهای DNS ابری خصوصی توسط شرکت های تخصصی ارائه می شوند که پردازش پرس و جو DNS ایمن را با استفاده از رمزگذاری و میزبانی روی پلت فرم های ابری امن ارائه می دهند. استفاده از یک ارائه دهنده DNS به طور قابل توجهی مدیریت را ساده می کند و همچنین امنیت، حریم خصوصی داده ها و کارایی کلی سیستم DNS را به میزان قابل توجهی افزایش می دهد.

چنین خدماتی، به عنوان یک قاعده، متکی به شبکه گسترده ای از سرورهای توزیع شده در سراسر جهان هستند، که تاخیر در دسترسی به منابع وب را کاهش می دهد و دسترسی مطمئن و پایدار به اینترنت را تضمین می کند. علاوه بر این، ارائه‌دهنده تمام جنبه‌های پیکربندی و نگهداری بعدی زیرساخت DNS را بر عهده می‌گیرد و نیاز کاربر را به حل مستقل مشکلات فنی و حفظ سیستم در حالت کار، از بین می‌برد.

سرور DNS خصوصی ترکیبی

یک DNS خصوصی ترکیبی، سرورهای DNS محلی را با سرویس‌های DNS مبتنی بر ابر ادغام می‌کند و به سازمان‌ها اجازه می‌دهد تا ترافیک داخلی خود را به صورت محلی مدیریت کنند و در عین حال از امنیت ابری پیشرفته و فیلتر برای درخواست‌های خارجی نیز استفاده کنند.

این ترکیب واقعاً ایده‌آل است، زیرا به کاربران قدرت کامل بر مدیریت DNS داخلی خود می‌دهد و در عین حال ایمنی قوی را از طریق DNS ابری تضمین می‌کند. یک DNS خصوصی ترکیبی نه تنها مدیریت سریع و کارآمد ترافیک داخلی را ارائه می دهد، بلکه درخواست های خارجی را در برابر انواع تهدیدات احتمالی رمزگذاری و محافظت می کند و امنیت و عملکرد کلی را افزایش می دهد. این رویکرد دوگانه هم کنترل و هم امنیت را تقویت می کند و آن را به یک انتخاب هوشمندانه برای سازمان های مدرن تبدیل می کند.

DNS خصوصی با Split Horizon

یک سرور DNS خصوصی با قابلیت تقسیم افق مکانیزمی را پیاده سازی می کند که به موجب آن پاسخ ها به پرس و جوهای DNS بسته به منبع پرس و جو – یک شبکه شرکتی داخلی یا فضای اینترنت خارجی – تولید می شود. این معماری به طور گسترده توسط شرکت ها استفاده می شود تا اطمینان حاصل شود که فقط کارکنان شبکه داخلی به منابع داخلی دسترسی دارند که به ایجاد یک محیط فناوری اطلاعات ایمن کمک می کند.

به کاربران خارجی نسخه‌های عمومی خدمات ارائه می‌شود که به آن‌ها اجازه می‌دهد تا کنترل دسترسی خارجی را سازماندهی کنند و از افشای اطلاعات جلوگیری کنند. این رویکرد نه تنها حفاظت از داده های محرمانه را افزایش می دهد، بلکه خطر نفوذ متجاوزان را نیز به حداقل می رساند.

علاوه بر این، مسیریابی داخلی کوئری‌های DNS به کارمندان اجازه می‌دهد تا با دور زدن گره‌های DNS خارجی، سریع‌تر به خدمات محلی دسترسی پیدا کنند. این به سرعت بخشیدن به پاسخ سیستم و بهبود تجربه کاربر در سازمان کمک می کند و عملکرد کلی زیرساخت شبکه را افزایش می دهد.

پروتکل های DNS شخصی

پروتکل‌های DNS شخصی نقش کلیدی در محافظت و ایمن کردن پرسش‌های DNS با رمزگذاری آن‌ها به بهترین شکل ممکن در حین سفر در اینترنت گسترده بازی می‌کنند. این پروتکل ها رهگیری و نظارت بر پرس و جوها و فعالیت های DNS توسط اشخاص ثالث، از جمله ارائه دهندگان خدمات اینترنتی و خزنده های داده را مسدود می کنند.

DNS از طریق TLS (DoT)

DNS بیش از TLS (به اختصار DoT) با قرار دادن پرس و جوهای DNS در یک کانال امن با استفاده از پروتکل امنیت لایه حمل و نقل (TLS)، پروتکل مشابهی که برای رمزگذاری اتصالات HTTPS استفاده می شود، حفاظت از حریم خصوصی پیشرفته ای را ارائه می دهد. این تضمین می کند که هر پرس و جوی DNS رمزگذاری شده است و رهگیری یا تجزیه و تحلیل آن را برای اشخاص ثالث غیرممکن می کند. این امر به ویژه در شبکه های Wi-Fi عمومی صادق است، جایی که پرس و جوهای ناامن می توانند به راحتی طعمه مهاجمان شوند. استفاده از DoT به کاربران کمک می کند هنگام گشت و گذار در وب آرامش خاطر داشته باشند، زیرا پرسش های آنها از نظارت و تجزیه و تحلیل ناخواسته پنهان می ماند.

DNS از طریق HTTPS (DoH)

یک رویکرد جایگزین، DNS بیش از HTTPS (DoH)، اهداف مشابهی دارد، اما متفاوت عمل می‌کند: پرس‌وجوهای DNS در ترافیک استاندارد HTTPS منتقل می‌شوند. این باعث می شود که آنها تقریباً از درخواست های وب معمولی متمایز نباشند و فیلتر کردن و نظارت بر آنها برای اشخاص ثالث دشوار باشد. این روش نه تنها حفاظت از حریم خصوصی را افزایش می دهد، بلکه با پوشاندن ترافیک DNS در میان مبادلات اینترنتی معمولی به دور زدن سانسور و محدودیت های شبکه کمک می کند. وزارت بهداشت در حال تبدیل شدن به یک عنصر کلیدی از رویکرد مدرن به حریم خصوصی اینترنت است که به کاربران اجازه می دهد حتی در مواجهه با کنترل تهاجمی شبکه حریم خصوصی خود را حفظ کنند.

پروتکل DNSCrypt

DNSCrypt از پرس و جوهای DNS با استفاده از پروتکل اختصاصی خود محافظت می کند و به طور موثر از رهگیری یا تغییرات غیرمجاز جلوگیری می کند. تاکید زیادی بر احراز هویت پاسخ‌های DNS دارد و تضمین می‌کند که آنها از یک سرور DNS قابل اعتماد می‌آیند و توسط هیچ موجودیت مخربی دست نخورده باقی می‌مانند. این پروتکل به ویژه زمانی مفید است که هم حریم خصوصی و هم محافظت قوی در برابر جعل یا دسترسی غیرمجاز به DNS برای کاربران حیاتی باشد.

DNS از طریق پروتکل QUIC

DoQ (DNS over QUIC) تنها راه دیگری برای محافظت از پرس و جوهای DNS نیست، بلکه یک نسل کامل از امنیت شبکه بر اساس پروتکل انقلابی QUIC است. این به عنوان جایگزینی برای TCP سنتی طراحی شده است که هم اتصال سریع و هم رمزگذاری داخلی را فراهم می کند. به لطف این، پرس و جوهای DNS نه تنها سریعتر از اینترنت عبور می کنند، بلکه عملاً برای چشمان کنجکاو نیز غیرقابل نفوذ هستند. نقطه قوت اصلی DoQ در کاهش تاخیر و مقاومت بالا در برابر از دست دادن داده است. حتی در شرایط شبکه ناپایدار، اتصال صاف را حفظ می کند و از دسترسی پایدار و ایمن به نام دامنه محافظت می کند. همراه با DoQ، پروتکل‌های مدرن دیگری نیز وجود دارند که حریم خصوصی را افزایش می‌دهند – مانند DoH (DNS از طریق HTTPS)، DoT (DNS روی TLS) و DNSCrypt. هدف همه آنها یک چیز است: پرس و جوهای DNS خود را از ISP ها، مهاجمان و افراد خارجی پنهان کنید.

آیا باید DNS شخصی را غیرفعال کنم یا آن را در حالت خودکار بگذارم؟

به سادگی هیچ پاسخ روشنی برای این سوال وجود ندارد که آیا DNS خصوصی را غیرفعال کنید یا آن را به حالت خودکار تغییر دهید. این همه به ترجیحات فردی شما و محیط شبکه خاصی که در آن هستید بستگی دارد.

در بیشتر موارد، عاقلانه تر است که عملکرد DNS خصوصی را فعال نگه دارید و آن را روی “Automatic” تنظیم کنید. این امر مخصوصاً زمانی صادق است که اغلب بین شبکه‌های Wi-Fi خانگی و عمومی سوئیچ می‌کنید. این تنظیم می تواند سطح حریم خصوصی را به میزان قابل توجهی افزایش دهد: درخواست های DNS را رمزگذاری می کند و خطر رهگیری و تجزیه و تحلیل آنها توسط اشخاص ثالث را کاهش می دهد. با این حال، سناریوهایی وجود دارد که استفاده از DNS خصوصی می‌تواند باعث خرابی یا تأخیر در اینترنت شود – به ویژه در پیکربندی‌های شبکه شرکتی یا غیر استاندارد که از سیستم‌های فیلترینگ یا قوانین مسیریابی خاص خود استفاده می‌کنند. در چنین مواردی، غیرفعال کردن موقت این عملکرد ممکن است یک مرحله موجه باشد – این باعث از بین رفتن تضادها و بازیابی یک اتصال پایدار می شود.

منوی «تنظیمات» را باز کنید و بسته به مدل دستگاه به بخش «شبکه و اینترنت» یا «اتصالات» بروید.

اگر پارامتر مورد نظر فوراً نمایش داده نشد، زیربخش “تنظیمات اضافی” را پیدا کرده و به آن بروید.

سپس گزینه Private DNS را انتخاب کنید.

• در این مرحله می توانید:
• غیر فعال کردن تابع،
• تنظیم حالت خودکار،
• یا نام میزبان ارائه دهنده DNS خاص را به صورت دستی مشخص کنید.

در صورت پیکربندی دستی، حتماً نام دامنه سرور صحیح را وارد کرده و روی «ذخیره» کلیک کنید.

انجام شد! اکنون ابزار شما از DNS خصوصی استفاده می کند که تأثیر مثبتی بر سطح حریم خصوصی دیجیتال شما و محافظت از داده های شخصی در اینترنت خواهد داشت.

آیا DNS شخصی همانند VPN است؟

خیر، DNS شخصی و VPN ابزارهای مختلفی با اهداف امنیتی دیجیتال متفاوت هستند. VPN سطح بسیار گسترده تری از حفاظت از حریم خصوصی را نسبت به سرور DNS شخصی ارائه می دهد.

یک سرور DNS شخصی برای رمزگذاری درخواست‌های DNS استفاده می‌شود، یعنی داده‌هایی درباره سایت‌هایی که می‌خواهید باز کنید. به لطف این، ISP شما و مهاجمان بالقوه نمی توانند دامنه های مورد نظر شما را ردیابی کنند. این محافظت خطر حملات مرتبط با جایگزینی یا رهگیری پاسخ های DNS را کاهش می دهد. با این حال، درک این نکته مهم است که DNS شخصی آدرس IP شما را پنهان نمی کند یا سایر ترافیک اینترنت مانند محتوای صفحات وب یا داده های منتقل شده از طریق برنامه ها را رمزگذاری نمی کند. بنابراین، DNS شخصی برای محافظت جامع از حریم خصوصی کافی نیست.

در مقابل، یک VPN (شبکه خصوصی مجازی) تمام ترافیک اینترنت شما از جمله درخواست های DNS، ترافیک وب، ویدئو، ایمیل و انواع دیگر داده ها را به طور کامل رمزگذاری می کند. در عین حال، آدرس IP واقعی شما را پنهان می کند و این توهم را برای ناظران ایجاد می کند که شما در نقطه دیگری از جهان قرار دارید. این امر به ویژه در هنگام استفاده از هات اسپات های عمومی، که در آن خطر نشت داده ها به ویژه زیاد است، مهم است. بسیاری از خدمات VPN قابل اعتماد شامل سرورهای DNS خصوصی امن در راه حل های خود هستند. به عنوان مثال، سرویس NordVPN استفاده خودکار از سرورهای DNS خود را به کاربران ارائه می دهد، که به طور قابل اعتماد تمام درخواست های DNS شما را بدون افشای اطلاعات مربوط به سایت هایی که بازدید می کنید به ارائه دهنده یا اشخاص ثالث پردازش می کند. بنابراین، برای محافظت مؤثر در اینترنت، توصیه می شود از یک DNS شخصی همراه با VPN استفاده کنید: اولی آسیب پذیری های نقطه را می بندد و دومی رمزگذاری و ناشناس بودن کامل را ارائه می دهد.

بهترین انتخاب با DNS یا VPN رایگان با DNS شخصی

خدمات DNS عمومی راه حل های آزاد و رایگانی هستند که می توانند به عنوان جایگزینی برای سرورهای DNS استاندارد ارائه شده توسط ارائه دهنده اینترنت شما استفاده شوند. وظیفه اصلی آنها تبدیل نام دامنه به آدرس IP است که برای دسترسی به منابع وب ضروری است. خوب، باید در نظر داشته باشید که بیشتر این سرویس ها از رمزگذاری پشتیبانی نمی کنند، به این معنی که داده های مربوط به اقدامات شما در اینترنت به طور بالقوه برای نظارت شخص ثالث در دسترس است. در مقابل، سرویس‌های VPN با DNS خصوصی یکپارچه نه تنها درخواست‌های DNS را رمزگذاری می‌کنند، بلکه حفاظت از ترافیک اینترنت کاربر را نیز تضمین می‌کنند. این ترکیب یک سیستم امنیتی چند سطحی را ایجاد می کند که ناشناس بودن را بسیار افزایش می دهد و از داده های شخصی هنگام کار بر روی اینترنت محافظت می کند.